Belki*

Kokun umut vermeliydi.
Hüzünlerin ise ilham.
Hani huzur vardı vuslatında?

Bilemedim.

Amma…
Kör yeislerin sıfıra yakın sonsuzluğundaydı rahmet.
Tavanlara karşılıksız bakmalarda,
Cehennem kontenjanının  tek ve kesin talihlisi olsan  bile, yine sevmedeydi yegane sevgiye layık olanı.
Ve zamanı geldiğinde bırakmakta.
Hiçbir vakit terk etmemedeydi asli zorunlulukları…

Bilemedim…

Kesinliğe, karşılığa, beklentiye amade buldum az kalmış latifelerimi.
Ne iraden ne aklın ne de ruhun kaldırırdı benim kaybettiğim oyunların basitliğini.
İki ile beşi bir araya getiremedim.
O kadar ki bundan bile emin değildim..

Bilemedim…

Belki…
Belki de onların dediği doğruydu.
Belki de meziyet net bugünkü değerini bilebilmekti âtinin.
Yirmi dörtte sekizini vermedeydi.
Tizden bir körlüğe müptela iken miyopluktan kurtuldum zannetmedeydi.

Bilebildim mi?
Bence bildim.
Bilemedim?

 

*Yazan: A. Yığılı

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s