Ölümü düşün Ayten*

Ölümü düşün Ayten…
Bak, yapraklar düşmedeler,
Son rüzgarın son sesi.
Son ananın son hıçkırığı.
Gri günün ıslatmayan yağmurları.
Uğultular…

Ayten,
Tanrı yok diyorlar bazen.
E neyin nesi bu bitmeyen hasret?
Bir taş misali yuvarlanmak uçuruma,
Kanın hücum etmesi ete,
Gözbebeklerin…

Neyin bedeli bu
Ürkek, kaçamak bakışlar…

Saçları kesen kör makaslar, gönülleri pusuyan kem sözler,
Yoğun, yapışkan kibir;
Koşmalar, takılmalar, düşmeler,
Delikli burukluk,
Çınlayan kulaklar, kubbeler, kalpler,
Mahalle bakkalı,
Uzayan sonsuz yokuşlar,
Boynunu bükmesi sevgilinin,
Ve gözlerindeki yeşillik,
Neyin nesi?

Ruhumun şeffaf suları, gözlerimdeki vaha,
Dünyamın denizleri, hepsi ama hepsi
Aya vurgun.

Mütemâdi ve bıkkın gelgitler…

Ay ise Ayten,
Şavkını esirgiyor.
Sen ise Ayten,
yoksun.

 

*Yazan: A. Yığılı

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s