TK 2945*

Ağacımı kesmişler içim yandı bugün.
Penceremden görünen artık ne yeşildir ne de mavi.
Masam, sehpam, yatağım ve kalbim tozludur yine,
Dokunduğun yerleri ellemediğimden.
Çay kaynıyor az ötede, yükseliyor dumanı.
Hayalinle buluşuyor, kayboluyor.
Usandım kilitli olmayan ama hiç açılmaz kapılardan.
Hiç vurulmayan kapılardan.
Ardında tebessümün olmadığı kapılardan.
Usandım yarı kirli tabaklardan, çanaklardan, ellerimden ve ruhumdan.
Usandım küllerin savrulmasından, kibrit çöplerinden.
Usandım biten, bitmeyen gençliğimden.
Bak, az uzaktan gülme sesleri geliyor.
Bir el başka bir ele kavuşuyor.
Ölmemiş ağaçların yaprakları, dalları kıpırdıyor.
Bir çiçek yine feda ediliyor umursamaz insana.
Ben yine her nefeste düşünüyorum, tükeniyorum, ölüyorum.
Sondan taşıyorum,
Umulur ki sonsuzluğa doluyorum.

 

*Yazan: A. Yığılı

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s